Oysa içimizden defalarca okuduğumuzda ne kadar güçlü ve etkili bir dize olduğunu iliklerimize kadar hissediyoruz…

Bu dizeyi yazarken sanki yıllarca beklemiş ağzını doldurmuş ve birden bir volkan gibi patlamış Mehmet Akif ERSOY…

Sakince “Korkma” demiş olsa bile içinden haykırıyor gibi yazmış…

Çünkü bu dizeyi yazdıktan sonra bir sel gibi coşuyor ve bir birinden çarpıcı ve etkileyici 10 kıta ve 1 mısradan oluşan bir şaheser armağan ediyor milletine…

Öyle bir yazıyor ki, kalemi bırakırken “Allah bir daha yazdırtmasın” diyor...

Milli Marş  olarak seçilen şiirinden dolayı kendisine layık görülen ödülü almıyor…

Çünkü o şiirin milletine ait olduğunu söylüyor Akif…

Peki Akif’e bu kadar duygu, coşku ve içtenlik yükleyen şey neydi?...

Buna cevap vermek için Mehmet Akif Ersoy'u biraz tanımaya çalışmak gerekir…

Mehmet Akif, milletinin en zor günlerinde yaşamış olması ve milli mücadele sırasında yaptığı konuşmaları ve aktif çalışmaları, meclisimizde milletvekili olarak vermiş olduğu hizmetler ve edebiyatımıza kazandırdığı eşsiz eserleriyle tarihte bıraktığı izleri asla silinemeyecek olan bir ölümsüzdür.

Mısır'da geçirdiği yılların ardından bir arkadaşına yazmış olduğu bir mektupta, “Allah benim kalan ömrümü Mustafa Kemal'e versin” diyecek kadar Atatürk'ün kıymetini bilmiştir. Akif, Osmanlı'dan koparak iç karışıklıklar yaşayan Arnavutluğu örnek göstererek; “Bunu benden dinleyiniz!/ Evet: ben ki Arnavudum/ Başka bir şey diyemem/ İşte perişan yurdum” diyerek ülkemizde birlik ve beraberliği kaybetmememizi içtenlikle vurgulayan bir milliyetçidir.

Akif, Neyzen Tevfik'le aynı görüşlere sahip olmamasına rağmen, samimi dostluğunu daima sürdürecek bir kültüre sahiptir. Portrelerini batılı ressamlara yaptıracak kadar aydındır.Yazmış olduğu İstiklal Marşı'nın ödülünü almayacak kadar fedakar, yazmış olduğu Marşımızdan dolayı birinciliği açıklandığında mecliste alkışlanırken masum bir mahcubiyet içinde dışarı çıkacak kadar mütevazi ve edebi bir abidedir o. Mehmet Akif, özellikle gençlerimiz tarafından tüm yönleriyle anlaşılması ve bilinmesi gereken yakın tarihimizin birikimini biyografisinde taşıyan bir şahsiyettir.

Aynı  zamanda bir Veteriner Hekim (o zamanki adıyla Baytar) olan Mehmet Akif'le aynı vatanı paylaşmanın yanında aynı mesleği de taşımanın onuru ve mutluluğu ile onu saygı ve rahmetle anıyorum.11.03.2010

Prof.Dr.Yavuz ÖZTÜRKLER

Kars-Ardahan-Iğdır Veteriner Hekimleri Odası Başkanı

cenaze töreni için Kars’a geliyor,

hazır gelmişken yıllar önce, ‘Kışın Karı boranı, yazın tozu dumanı, bilmem ne yapayım Kars ‘ta duranı’’ 

diyerek bırakıp kaçıp gittikleri…

ve  yalnız bıraktıkları için  bir süre sonra satılık şehir olarak emlakçı camlarını süsleyen !!!   

şehri  şöyle bir gezmeye başlamış!

Şehirde birkaç eş dost ve akrabayı ziyaret ettikten sonra, soluğu , Ak partili  Kars Belediye

Başkanı Nevzat Bozkuş’un yanında almış!

Tabi  köşesinde  anlattığı ve kendisiyle çelişen birkaç süreçten sonra!

Hadi efendi şöyle diyor : ‘’  Kars halkı, oy verdiği başkanına ulaşamamaktan şikayetçi,

başkana ulaşılamıyor, memur zihniyetli ‘’

Ve sonra ne diyor biliyormusunuz?  Sıkı durun!

‘’Bir terörist olsaydım eğer, o belediyede kim varsa herkesi ama herkesi yok ederdim. Kapıdaki güvenliğin dünyadan haberi yok. Ben elimi kolumu sallayarak belediye binasının 5. katına kadar, yani başkanın makamına kadar sorgusuz sualsiz çıktım.

Oradan 4. kata indim, Musa'nın odasına girdim.

Hiç kimse bana "Bir dakika kardeş sen kimsin" demedi!’’

Yuhhhhh!

Bu kadar olur!

Hani  Belediye'ye girilmiyor, Başkana ulaşılamıyordu , oy verenler rahatsızdı!

Hadi efendi sen şimdi, bırakıp kaçıp gittiğin İstanbul’dan Kars’a  Belediye'ye başkanın makamına elini

kolunu sallayarak  gireceksin bir Allah'ın kulu  senin değiminle buna engel olmayacak!

Kars’lı bir  seçmen , vatandaş  Belediye'ye ve başkana ulaşamayacak!

Yuh yani! kendi kendinle çelişiyorsun!

Evet şimdi sıkı durun sevgili okurlar!

Hadi efendi niye bunları yazmış peki biliyormusunuz?

Kendisi başkanın makam odasının önünde 15 dakika beklemiş ve kızmış diye!

İçeriye haber salmış;  gazeteci Hadi Özışık geldi!

Fakat  içerde ve kapının önünde kimler varmış biliyormusunuz?

Başkana ulaşamıyoruz, göremiyoruz diye , Hadi efendiye şikayette bulunan  halk!

Vaybeeee!

Hadi efendi bakıyor halk başkanla görüşüyor sıra var sıraya girmesi gerekecek, 15 dakika sonra  hemen

Danışman Musa beyi arıyor! Musa bey devreye giriyor  ve içeri giriyorlar!

İçerde Başkana sonsuz methiyeler ve kaynaşmalar!!!

Ardından hem Musa beyi, hemde kendisini zora sokacak  malum yazı!

Kars yağmurlu!

Kars yorgun!

Kars 7 aylık kış uykusunu , sokaklarından, caddelerinden ve insanlarının üzerinden atmaya

çalışıyor!

Tabi ki  Hadi efendinin bundan haberi yok ( iSTANBUL +20 Derece ) !

Bırakıp terk ettiği şehrin kış uykusundan uyanırken etrafa yaydığı ürpertiyi,

unutmuş!

Ve burayı bir an,  Hadi efendi Çankaya Kızılay'la karıştırmış

''KAHROLMUŞ’’!

Diyorki;

'' Yollar çamur!

Araçlar ve çevre pislik  içinde! ''

Hadi efendi;  Bu  şehre hergün il ve ilçelerden, köylerden,tarlalardan, traktörler , minibüsler,

kamyonetler ve insanlar geliyor !

Bunlar Balgat'tan, Yeni Mahalle'den , Mamak'tan , Otoban'dan, İstanbul'dan  veya  beton asfalt 

Eskişehir yolundan , Kazan'dan gelmiyorlar!

Ardahan’dan , Digor’dan, Selim'den, Arpaçay'dan , Ladıkars’tan, Mezra’dan , Bermuda Şeytan

üçgeninden ( Kars ,Ardahan , Iğdır ) , köylerden,  çamur deryasından geliyorlar!

Gelirken Kış uykusundan uyanan bir köyden, ilçeden , çamurla, pislikle  geliyorlar!

Bir belediyeci olarak  o çamur pislik dediğin  sokak ve caddelerin  günde kaç kez,  kaç ekiple 

nasıl temizlendiğini ve ardından saatler sonra tekrar nasıl  kirlendiğini görsen!

Bu temizlik emekçilerinden ve bu hizmet gönüllülerinden   haya eder, utanır ve sonsuza dek

susardın!

                                                                                                               Yargıç Harmankaya 

Galatasaray’ın defans omurgası, Iğdır’lı futbolcu..

Gelir mi peki?

Gelmez!

Peki her şehir yetiştirdiği insanı geri getirebilir mi?

Bu da olmaz..

Olsaydı zaten..

Her şehir İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa olurdu!

Düşünsenize..

Bingür Sönmez Kars’ta kalp ameliyatları yapıyor..

Nuray Hafiftaş Kars’ta türkü söylüyor..

Faruk Demir Yerel televizyonda türkü programları yapıyor..

Tayfun Talipoğlu Kars’ta program yapıyor..

Gürsel Tekin CHP’nin Kars İl Başkanı..

Tayyar Hindistan Kars Demiryolu için çalışıyor..

İsmail Aytemiz  Kars’ta görüyor..

Sabri Yiğit plazasını Faikbey’e kondurmuş..

Taşlıova hala Çobanoğlu Gazinosu’nda tertipler yapıyor..

Uçum Kardeşler Hukuk Bürolarını Kars’ta açmış..

Metin Tükenmez Karsspor maçlarını yazıyor..

Servet Çetin Karsspor’da oynuyor..

Nusret Senem ulusal ve uluslararası davaları Kars’tan açıyor..

Coşkun Şimşekli Kars’ta şiir yazıyor, şiir gibi ameliyatlar yapıyor..

Çağla Şikel Kars’ta podyuma çıkıyor..

Abdurrahman  Ekinci Kars’ta hakimlik yapıyor..

Ümit Kaftancıoğlu, Dursun Akçam hala yaşıyorlar.. ve Kars’talar..

Yavuz Bingöl, Hülya Avşar, Sinan Çetin, Azer Bülbül, Tuba Ekinci..

Reis Çelik filmlerini Kars’tan yönetiyor..

Listeyi siz daha da uzatabilirsiniz..

Şimdi bunları doğdukları yere geri getirebilir misiniz?

Bu Türkiye’nin altına bir bilye koyup yüzseksen derece döndürmekle eşdeğer olur!

Yani “imkansız” demek istiyorum.

Bunun bir çok nedeni var:

Ekonomik, Kültürel, Sosyal, altyapı, ulaşım, olanak, yerleşip kalmak..

Ve daha sayılacak birçok neden..

Ama..

Servet Çetin’in ne bileyim, Arda’nın gelip Karsspor’da oynaması kadar önemsenecek bir olay yaşandı Kars’ta..

Ankara Büyükşehir “Danışman”lığından bir isim geldi..

Kars Belediye Danışmanlığına..

Naif Alibeyoğlu Belediyesi’nin son döneminde Kars’a sessizce gelip büyük işler çıkaran..

Saffet Özdemir!

Bu Arda’nın, Servet’in Karsspor’a gelmesi kadar önemli bir olaydı.

Naif Alibeyoğlu akıllı bir seçim yapmış Saffet Özdemir’i “Danışman” olarak Kars’a davet etmişti.

Peki ne yaptı Saffet Özdemir?

Kafkas Kültürleri Festivali”nden tutun..

Konsolosları, Büyükelçileri, Film Festivallerini, Çobanoğlu Aşıklar Bayramı’nı, Başkan’ın yurtiçi, yurtdışı gezilerini, buluşmalarını, randevularını organize etti.

Kars’ın dünya ile buluşmasını, tanışmasını, Türkiye ile kucaklaşmasını programladı ve başardı.

Danışman..

Aklına, fikrine, bilgisine, telefon fihristine danışılan adamdır.

Danışman, danışan adama karlı yollarda greyderdir.

Karanlık gecede fener, ışıktır..

Dik yokuşta danışanın elinden tutup dizine “fer” olandır.

Bunaldığında danışan..

Tutup onu elinden bir tepeye çıkarıp, herkesin su aradığı zirvede çay içiren adamdır!

Efkarı dağıtan..

Neşeyi getiren..

Umutsuzluğu kovan..

Umudu getiren adamdır..

Kapının dışında başka çıkışları da bilen adamdır!..

Bana sorarsanız..

Keçebörklü Özdemir Ailesi’nden böyle biriydi Saffet Özdemir!

Gittiği yerden Kars’ı takip ediyor şimdi..

Yani yüreğini, bir gözünü ve bir kulağını burada bırakarak gitti.

Takip ettiği “Karsmanset” Sitesi’nde bazı yorumlarına rastlıyorum.

O yorumlara rumuzla..

Yani isim kullanma cesaretsizliğini ve medeniyetsizliğini kullanarak öyle cevaplar geliyor ki..

Yüzüm allanıyor..

Kulaklarım kızarıyor..

Ve hemen uyuyup bu utancı unutarak ve sanki ben yapmışım gibi öylece kalmak istiyorum!

Yaşadığı yerden şehrinin üzerine dal uzatanların gölgesinde kırmızı şarabı beyaz tavukla içip şişesini o al elmalı dala fırlatıyoruz!

Mesela “Senemoğlu” dendiğinde ayağa kalktık..

Ama Silivri Zindanı’na bir selamı çok gördük!..

Ya da..

Korktuk!

Ya da sustuk..

Ya da..

Bir şey bilmeden konuştuk, yazdık..

Bilgiyi edinmeden fikrimizi söyledik..

Eleştiri..

Karşısındaki insanın kıyafetini düzeltme erdemdir.

“Şuran eğri duruyor, bu sana yakışmamış, şu renkle, şu rengin uyumu seni açar” deme nezaketidir.

Bir insan “ihanet” içinde bir şeyler yapmıyor ise eğer!..

…/

Bakın şimdi şehire..

Bizim köyde..

Koç katımı yapıldı.. cirit oynandı.. özel dostluk maçında Tepecik Köyü ile maç yaptııık.. Baharında tarlaya şenlikle çıkılacaklarmış.

Köy Bütçeside onaylanırsa..

“Zeki’nin Kayası” ndan “Kayadan Atlama Şenliği” yapılacakmış!..

../

Son söz Karsmanset Sahibi Yargıç Harmankaya’ya:

Şu suyun sonuna bir süzgeç koy artık!..

Türk toplumu da dahil olmak üzere bir çok toplumda bir zamanlar Ece-Kağan, Kral-Kraliçe yan yana olmuştur. Eski Mısır’da kadın krallar hüküm sürmüş, Sümer destanlarında kadın krallardan bahsedilmiştir.

Cahiliye döneminde kız çocuklarının diri diri toprağa gömülmesini engelleyen İslamiyet kadınlarla ilgili devrim yapmıştır.

Roma kültürel geçmişinin izlerini taşıyan yapıtlarında kadının vazgeçilmez bir yerinin olduğunu görmek mümkündür.

Osmanlı  devleti de dahil birçok devlet tarafından kadına “Sultan” payesi verilmiş, kadın hep asaletin ve iffetin sembolü olmuştur.

Kara günlerde içinden Nene Hatunlar, Zeynep Bacılar, Halide Edip’ler ve özverili çalıkuşları çıkaran Türk kadını, Cumhuriyet’in kazanımlarıyla ülkemizde nüfus kayıtlarına geçen bir birey oldu ve seçme-seçilme hakkını birçok Avrupa ülkesinden yıllar önce elde etti. Tüm bu önemli kazanımlara rağmen kadınımızın psikolojik kozasından ve özgüvenini kıran baskılanmış bilinçaltından yeterince kurtarılabildiği söylenemez.

Son yıllarda Japonya’da fatherland (baba erkil) aile yapısından motherland (ana erkil) toplumsal yapısına geçiş yönünde bir takım fikirler öne süren düşünürler çıkmaya başladı.

Eğitim sisteminde birtakım düzenlemeler, yeni yasalar ve yeni politikalarla önce kadına hak ettiği değeri gerçekten verilmeli, ataerkil baskıdan şeklen değil, ruhen de kurtarılmalıdır.

      Bizim kadınımızda tarihsel, geleneksel ve kültürel birikimin oluşturduğu güçlü bir alt yapı vardır. Ancak baskılanmış bilinçaltı ve yetersiz üst yapı sorunu hala devam etmektedir.

8 Mart Dünya Kadınlar günü 5 yıldızlı otellerin lüks toplantı  salonlarının yüksek kürsülerinden atılan nutuklarla değil, gerçekten hatırlanması gereken kadınların yaşadığı alanlarda yapılacak etkinliklerle kutlanmalıdır. Köylerde üstüne güneş doğmayan veya büyük kentlerin varoşlarında yaşayan, sevgililer günü veya kadınlar günü bilmeyen kadınlar unutulmamalıdır. Yetenekli, diplomalı ve bilgili olup da modern yaşamın içinde yeterli ölçüde rol alamayan kadınlar da hatırlanmalıdır. Kısaca, tüm kadınların haberdar olacağı ve katılabileceği şekilde etkinlikler düzenlenmelidir.

Gittikçe sorunları artan ve karmaşıklaşan dünyamızda ve buna paralel olarak ülkemizde toplumun yarısı olan kadınlar yaşamın her alanında etkin kılınmazsa, sağlıklı ve güçlü nesiller yetiştirmek mümkün olmayacaktır.

Umarız orta vadede kadınlar her gün önemsenir ve hatırlanır da “Dünya Kadınlar Günü” diye bir gün kutlanmasına gerek kalmaz.07.03.2010

Prof.Dr.Yavuz ÖZTÜRKLER

Kars-Ardahan-Iğdır Veteriner Hekimleri Başkanı 

Ama siz yinede takip edin beni!

Tozlu, çamurlu geçtiğim yollardan..

Sizi bir eve götüreceğim.

Siz..

Orada beni görmeyeceksiniz!

Beni unutup başka bir şeye bakacaksınız.

Ben Devlet Hastanesi(!) nin çok nefesli çok başlı, çok gözlü bir koridorunda gördüm onu..

Aslında o gördü beni..

Aksayarak yanaştı yanıma..

Gözlerinin çook derininden bir ışıkla baktı..

Elinde ona buna göstermekten yorulmuş sararmış doktor raporları vardı!

O- bu dediğim.. sen- ben değiliz..

Doktor, doktor dolaştırdığından yorulmuş raporlar!

“Kanserim!” dedi.

Gözlerinin içindeki ışığı da kaybettim..

Tutsam omzundan… ya da elinden..

Kaç insan kanser olduğunu bilmeden ölmüştür?!

Nasıl söylenir birinin göz bebeğinin içine bakarak?

Doktor’un adını kanser koyduğu söylenmiyor sahibine..

Başka bir ad bulunup avutuluyor!

Ama onun yüzüne söylenmiş bu!

İçine od- ateş düşmüş..

O …

Akciğerinin üstünü örtmüş..

Görmesin diye üç çocuğu..

Eşinden ayrılmış yıllar önce..

Belki de…

Eşi ondan ayrılmış

Dokuz, on üç ve on beş yaşında çocuklar

En küçüğü kız..

Yani dokuz yaşında olanı..

Onlar..

Üçü birden, üç kardeş…

Bir geceye, bir yıl sığsın istiyorlar

Şeker yemeden ,bisiklet binmeden yaşlanmak istiyorlar..

On gece de..

On yıl geçerse..

Okuyup analarını kurtaracaklarına inanıyorlar!

Ama onların bir geceleri bir yıla dönüyor!

Kız, direnmekten yorulmuş!

Ayakkabısı yok diye..

On gündür okula gitmiyor!

Analarının ağrısı azıcık dinse..

Televizyon seyretmeye komşuya gidiyorlarmış!

Hani...

Kabarır ya deniz..

Azcık diklenir dalgalar..

Durmak zordur tekneler, botlar, küçük kayıklar için..

Gücü olan kalır denizde..

Ana Zeynep..

Bir kayık gibi savrulmuş yaşadığı şehrin en kıyısına..

Kars’ın bittiği bir yere sığınmış!

Bir kayalığa bir koy’a sığınan kayık gibi!

“Ağbi” dedi..

“Çok köy dolaştın, çok kapıdan girdin içeri..

Yok mudur gittiğin köyde bir lokma ekmek, bir yudum süt.. ne bileyim.. bir tutam peynir?”

Boğazıma düğümlendi her şey..

Yediğim, yemediğim.. her şey..

Yutkunamadım!

Bedenini taşıyamayan ve topallayan ayaklarında top ayakkabısı, krampon vardı..

Bir bayan ve ayağında krampon!

Sorulur muydu?

Bulmuş bir yerden.. çorapla gezmektense..

Kap- kaçak.. eşya..

Topla bir çuvala ortadan bağla ağzını!..

Hepsi bu kadar..

Koca?

Yani eşi..

Sormadım

Soramadım!..

Dilimin üstüne bir tutkal geldi..

Yapıştı damağıma!..

Parmaklarım çalışırken ağır- aksak bunları yazdım size!..

Bunu yapabildim bir tek!

İz sürdünüz!

Geldiniz eve..

Şimdi siz oradasınız..

Ben göz yaşlarımı silerek çıkıyorum evden!

İzi kaybedenler için söylüyorum:

Kızılay Binası’nın tam karşısında..

Özkan Market’e sorarsanız..

Ya da ..

O sapağa.. yani Anı yolu, yani müze yolu hemen giriş..

“Zeynep’in evi..”

Herkes gösterecektir size!..

“Hüzünlenin” diye söylemiyorum..

Siz hiç kanserli akciğerini eline alıp dolaşan bir anne gördünüz mü?

Her kanserlinin bir sahibi var..

Onun yok!

O ciğerini çocukları için elinde dolaştırıyor!