Toplumlarda Sosyal Adalet  ‘Karma Ekonomik Sistem’le mümkündür. 

      Sosyal Adalet; aşırı zenginlik ve aşırı  yoksulluğu önlemek için, toplumun çeşitli sınıfları arasında özellikle bölüşüm bakımından adaletin gerçekleştirilmesidir.

      Sosyal adaleti daha iyi anlayabilmek için çağımız toplumlarını irdeleyerek anlamaya çalışalım:

      Çağımızda iki temel sınıflı toplum şekli vardır. Bunlardan birincisi kapitalist toplumlar, ikincisi sosyalist toplumlardır. Ayrıca gelişmekte olan toplumlar ile gelişmemiş toplumlar vardır.

      Gelişmekte olan toplumlar, yarı feodal ve yarı  kapitalist toplumlardır ki, ülkemiz bu toplum şeklindedir. Gelişmemiş toplumlar ise feodal toplumlardır. Bu toplum şekli ise genellikle Afrika kıtasındaki ülkelerde hâkim durumdadır.

      Kapitalist toplumlarda burjuva ve proletarya sınıfları  belirleyici durumdadır. Burjuva yani sermaye sınıfı iktidarda olup, bu ülkelerde burjuva lehine sosyal demokrasi ile yönetilmekte holdingler ve tekelleşen sermayenin diktatörlüğü vardır. Kapitalist toplumlarda emek/sermaye temel çelişkisi hâkim olup, özel mülkiyet kapitalistlerin elinde, işçiler ve tüm emekçiler işgüçlerini bir ücret karşılığında kapitalistlere satmak zorundadır. Kapitalist sistemde emekçilerin iktidarı söz konusu olduğunda burjuva demokrasisi diktatörlüğe dönüşmekte, toplumsal çelişkiler yoğunlaştığında faşizme kadar yani sermayenin en kanlı diktatörlüğüne kadar gitmektedir.

      Kapitalist sistemde emek/sermaye arasında büyük bir adaletsizlik mevcut olduğundan bu sistemde zengin çok zengin, fakir çok fakir olduğundan sosyal adaletten söz etmek imkânsızdır.

      Sosyalist toplumlar ise proletarya’nın diktatörlüğü olduğundan, proletarya dışında başka toplumsal sınıfların yaşama hakkı olmadığından bu sistemde sınıflar arasında sosyal adaletten söz edilemez.

      Gelişmekte olan toplumlar ile gelişmemiş  toplumlarda tam bir milli sermaye hâkim durumda olmadığından, bu gibi ülkeler bağımsız değilse ya yarı sömürge ya da sömürge durumundadırlar. Ve bu ülkelerde milli burjuvazi hâkim durumda olmadığından komprador burjuvazi yani emperyalistlerle işbirliği içinde olan burjuvazinin egemenliği mevcuttur. Bu ülkelerde genellikle örgütsüz emek gücü komprador burjuvazi tarafından sömürülmekte ve ülke kaynakları yabancı sermayeye (işgücü dâhil) peşkeş çekilmekte ve yağma edilmektedir. Ucuz işgücü ve işsizlik had safhada mevcut olduğundan bu ülkelerde de milli gelirin bölüşümü adaletsiz bir şekilde paylaşılmakta olduğundan sosyal adaletten bahsetmek imkânsızdır.

      O halde, kapitalist, sosyalist, sömürge ve yarı  sömürge durumunda olan toplum şekillerinde sağlanamayan sosyal adalet; sınıflı bağımsız toplumlarda uygulama alanı bulabilir.

      Ulusal kurtuluş savaşı vermiş, emperyalist egemenliğinden kurtulmuş  gelişmekte olan ülkeler ile gelişmiş  ülkelerde kapitalist ve sosyalist gelişme yolu dışında çağdaş, laik, demokratik ve bağımsız ülkelerde karma ekonomik sistem uygulanan devletçi kalkınma yolu ile sosyal adalet yani milli gelirin sınıflar arasında adaletçi bir bölüşümü sağlanabilir.

      Ülkemiz kurtuluş savaşı sonrası 1932 yılında böyle bir kalkınma yolunu benimsemiş ve 1945 yılına kadar sürmüştür. Geri bir tarım ülkesi durumunda olmamıza rağmen karma ekonomik modelle büyük bir gelişme ile birlikte sınıflar arası sosyal adalet sağlanmıştır. 

          Veteriner Hekim Nurettin ÖZTÜRK

21.yy  toplumlarına çağına uyumlu hangi düşünce ekseni yakışır?..

     Bu düşünceye uygun  bir yaşam... Bu yaşamın   felsefesi , yaşadığı inançları , toplumun sosyo-ekonomik , sosyo-psikolojik ve   kültürel değerleri  , yaşam kültürünün renkleri bin yılların birikimleri ile çağının kazanımlarının bileşkesinin diyalektik bir olgusudur. Bu olgu yerine telkinlerle dayatılmak  istenen  farklı bir  yönlendirilme zihniyeti hangi düşünce ve yaşam şeklini topluma dayatmak istemektedir? Niçin?...

    Halkımızın  20.yy’da Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde emperyalistlere ve feodalizme karşı  vermiş olduğu Kurtuluş savaşının ruhunda ;  feodal  ümmetçi biat kültürel  yaşamdan  ve  emperyalist esaretten kurtuluş… Özgür birey ve özgür toplum olabilmek…Evrensel çağdaş hukuk , çağdaş demokrasi  kültürü ,   halkçı   değerlerine sahip olmak ve laik yaşama  ihtiyacı olduğu unutulmamalıdır…

   Toplumların yaşam felsefesi kültürel değerleri ile yaşadığı ortam ve çevresiyle   uyumlu bir gelişim içindedir…Toplumlar  yaşam felsefesi ve kültürü ile çevresi arasındaki uyum kompozisyonunu  tarihsel süreç içinde  yaşam dinamiğine uygun   adapta ederek oluşturmuştur…Bu değerler  telkinlerle , dayatmalarla  yönlendirilmeye zorlanırsa o toplumda büyük bir kültür  erozyonu yaşanır…Ve böyle bir  toplumun   bin yılların birikimleri ile beraber  tüm çağdaş kazanımları   ve yaratıcı yaşamsal  gücündeki tüm dinamikleri yok  ederek   çağın gerisinde emperyalist ülkelerin esareti altında  bir daha doğrulması zorlaşır ve tarih sahnesinden yok olmaya mahkum olur…

      Yaşadığımız yy’da   tüm ezilen  toplumların   feodal biat kültürel yaşamdan arınıp laik ve özgürce  evrensel insanlık değerleri ile  yaşamak arzusunun   pozitif  yönde yükselmesi karşısında bir avuç finans tekelci kapitalist ülkelerin   (emperyalist yayılmacıların) sömürgeleştirmek istedikleri tüm ülkelerde uyguladıkları neo-liberal politikalarla , küreselleşme sahtekarlıklarıyla toplumların çağdaş sosyo-ekonomik ,  kültürel yaşam değerlerinde sinsice   erozyonlar yaratarak kendi yayılmacı emelleri doğrultusunda sömürgeleştirme stratejilerine uyumlu  kültür ve yönetim anlayışlarını telkin ve dayatmalarla  yapılandırmak istedikleri toplum yapısına yakıştırma  ile kabullendirip   köleleştirme    çabası içindedirler…

      Küresel   emperyalistler , çağın gerisinde kalmış toplumların yaşamını ipotek altına almak için sinsice uzun vadede gerçekleştirecekleri  Ortadoğu, Asya ve Kuzey Afrika Ülkelerinde  şahit olduğumuz gibi siyasi , ekonomik . kültürel ve savaş stratejilerini acımasızca   uygulamaktadırlar… 

      Tüm insanlığın emek gücünün değerleriyle  her geçen  gün baş döndürücü bir  hızla gelişim gösteren  bilim ve teknolojiyi   insanlığı köleleştiren paylaşım  savaşımlarının bir baskı aracı olarak kullanmalarına  rağmen ,  emekçilerin ve ezilen çoğunluğun bilimsel düşünce bilinçlerinin gelişmesini durdurmaya yetmediğini  gören emperyalistler; insanlığın bin yılların kültürel değerlerinin çağın bilimsel düşüncesinin bilinç bileşkesinde sentezlenerek toplumların kendi dinamikleri ile sosyo-ekonomik , kültürel  ve siyasi  gelişimlerinin çağdaş –uygarlık ekseninde aydınlık yarınlarına evirilmesine engel olmak için insanlığın geçmiş bin yılların belleğini ,ve tarih bilincini yok ederek zamanı durduracaklarına inanmaları boşunadır…

      Toplumların kültürel kimlikleri , bin yılların belleğini ve tarih bilinçlerini geçmişten geleceğe tarih süzgecinden evire evire  aydınlanarak nesillerce taşınan toplumların yaşamsal  değerleridir….

      Toplumların kültürel kimlikleri torunlara ait olan  en değerli miraslardır…

     Kültürel miraslar yeryüzünde yaşayan tüm insanlığın  ortak hazinesidir.

     Kültürel  miraslar tüm renklerin barış içinde bir arada yaşamanın demokratik  paylaşımını ve  dayanışmasını sağlıyan  insanlığın  en büyük değerleridir…

    Bu değerleri emperyalist   ve çağdışı zihniyetlerin yok etmesine izin verilmemelidir…

    Veteriner Hekim Nurettin ÖZTÜRK

     vetheknurettinozturk@hotmail. com

      Ankara , 03. 02. 2012

Bergson ‘’ İnsan zamanın içinde değil, zaman insanın içinde yaşar.’’der..                                                                                  

         İçimizdeki zaman bize ait değilse bize ait olan zaman  nerede?..

         Doğa ve toplum yaşamının materyalist diyalektiği , doğada ve toplumda var olan çelişkiler yumağının  kavranılmasında ve toplumların düşünce biçiminin   oluşmasında bilimsel  en büyük etkendir…Doğa , canlı ve insan toplumları bir arada yaşamın dinamiklerini ve varlıklarının sürdürülmesinde aralarındaki etkileşimleri bir arada   yaşamsal süreçlerinde yaşamlarının hukuk, ahlak felsefesini ve kurallarını belirler…

          İnsanlık  var olduğundan bu yana   süreç içinde yaşam faaliyetlerinin belirlediği Sosyo-ekonomik yaşamlarında ilkel-köleci –feodal – kapitalist ve sosyalist komünal toplum halinde  varlığını sürdüre geldikçe  toplumsal yaşayış yapılarına uygun hukuk  ve ahlak  felsefelerinin yansıması olarak   doğaya , canlılara ve insana bakış açıları farklı olmuştur…

          21.yy  insanlığına yaşadığı yüzyıl içinde kendine rakip olabilecek dünyamızda ve uzayın derinliklerinde başka bir canlı varlığın keşfi yapılmadı ama  kendi kendisiyle insanlıklarına karşı amansız ve acımasız bir savaşım içindedir.Ve insanlık doğanın acımasız afetlerine , hastalıklarına  yaşam dinamiklerinin yok olmasına karşı da kayıtsız, yok olabileceğini  düşünmekten aciz durumdadır…Buda sermaye sınıfının doymak bilmeyen kapitalist –emperyalist sömürü düzenlerinin bakış açılarından kaynaklanmaktadır… Azınlığın çoğunluğa egemen  olduğu sınıflı toplumlarda sömürü ve egemenlik  anlayışı sadece insanlığa değil, doğaya ve diğer canlılara da acımasızca zulmetmektedir…

        Müdür Boncuk, Ağa Sendi ve Avcı Mağduru Çipur:

        Kağızman ilçesi Belediye  mezbahası ilçenin Şahindere mahallesinin güneye doğru son noktasında dere içinde eski  Rus yapımı bir bina idi…Belediyenin Veteriner Hekim kadrosu olmadığından bu hizmetlerin yürütülmesi için İlçe Tarım müdürlüğünden  Veteriner Hekim olarak görevlendirilmiştim,.. Mezbaha  etrafı köpek esir kampı gibi idi... Her gün Belediye tarafından itlaf edilmesine rağmen bir türlü baş edilemiyordu…O zamanları barınak da gündemde yoktu…Belediyenin öyle bir bütçesi ve imkanları da, duyarlılıkta yoktu… İl çevre sağlığı reçetesi ile belediye zehirli ilaç alıyordu zehirli köfteler yapılıyordu, Belediye zabıta memurları tarafından bu sahipsiz  köpeklere yedirilerek itlaf ediliyordu,,,Tabii ki bir hekim  ve bir insan olarak  bu durumdan   acı ve üzüntü duyuyordum…Yönetmelik öyle buyuruyordu...Tüm köy muhtarlıklarını ilçe idare kurulu olarak uyarmamıza rağmen, köylüler bakamadıkları köpekleri ilçeye bırakmayı en kolay çözüm yolu bulmuşlardı…

        Sahipsiz köpeklerden bir tanesini sahiplenmek istedim…Kaldığımız lojmanın bahçesine bir ağaca bağladım birkaç saat sonra köpek çalındı.. Soruşturdum çalanı buldum. İyi bakacağına yemin ettirdim,.. tamam dedi…iyi bak ara sıra kontrol edeceğim dedim…tamam amca dedi…ertesi gün bir tane daha getirdim onu da çaldılar…Bu iş hoşuma gitti ve kendi kendime çözüm bu dedim köpekleri sahipli ederek onları itlaftan kurtarmak…Mezbahada çalışan işçilere de aynı şeyi yapmalarını söyledim,,. Çok hırpalanmış, zayıf, cılız hasta  yavru köpek sahiplendim, Bunu kimse çalmadı gittikçe iyileşmeye ve büyümeye başladı,..Çocuklarda çok sevdiler  bir ad koymamız gerekiyordu…Boncuk olsun dedik ve adını böylece boncuk koyarak  nüfusumuza katmış olduk…

      İlçe’ye bağlı Yukarı Çıyrıklı köyünde ikamet eden bacanağıma hafta sonları giderdik…O da tutturmuş ben köyün ağası olacağım diye…Bacanağın bir kangal köpeği vardı…Adı Sendi idi…Köy göçmüş bir kaç ev kalmış , köyde yaşayanlar da hep yaşlı , onlarda biz burada neyi bekliyoruz diyorlardı…Bir zamanları 200 haneli köyde şimdi on hane kalmış…Çocukları hep büyük şehirler de, dış ülkeler de …Dedim bacanak sen hiç heveslenme hepiniz bu köyden gidicisiniz bu köyün sahibi Sendi’dir…Ağalıkta  Sendi’nin  hakkıdır…Gidene kadar ağa olayım ondan sonra Sendi olsun dedi ise de bacanak…Olmaz  dedik ve köylülerin oyları ile  Sendi’yi  ağa ilan ettik…Ve Sendi oldu  AĞA  SENDİ böylece…

      Ağa Sendi , çok zeki ve de çok gururlu bir köpekti kümesten bir yumurta yemiş, bacanak bir kaç sopa vurmuş ve bağırmış Sendi’ye…Sendi üç gün yemek yememiş ve havlamamış…Gittik hiç kimseye bakmıyor…Her gittiğimizde köye, gideceğimizi hissediyormuş ve bizim arabayı uzaktan gördüğünde sevinmesini seslenmesini görmüş olsaydınız , inanmazdınız …Köyden ayrılma zamanımız olduğunda köyün dışına kadar bizi yolcu ederdi güle güle dercesine havlardı…Bu sefer hiç pas vermedi…Köye gittiğimizde kasaptan ciğer alıp Sendi için götürüyorduk…Önüne ciğeri koyduk bakmadı bile…Bacanak gitti birkaç yumurta getirdi önüne koydu .Sendi  kalktı yerinden gitti uzakta bir yere arkası dönük oraya oturdu…Bacanak özür diliyorum ağzından bile öptü bir türlü barışmadı…Ben bacanağa kızdım bir daha duyarsam Sendi’ye bir şey yaptığını veya kızdığını  senden küserim dedim…Hanıma dedim haydi kalk bizde gidelim, bir daha gelmeyelim bacanağa…Arabaya bindim hareket etmeye başladım bir anda Ağa Sendi yerinden kalkıp arabanın önüne gelip oturdu aranbadan indim Ağa  Sendi’yi öptüm  çiğeri yedi, başladı bizimle oynamaya ama bacanağa halen  küs ona pas vermedi…

         İlçe Tarım Müdürlüğünün  bitişiğinde, müdürlüğe tahsis edilmiş lojmanda oturuyorduk. Her gece yatmadan önce müdürlüğü kolaçan eder, daha sonra  yatardım. O araları da terör Kağızman’da gündemin konusuydu. Müdürlüğün giriş kapısına baktım bir sepet ,hava kapalı ve ışıklarda yanmadığı için bende bir ürperme oldu, patlayıcı bir tuzak olduğu düşüncesiyle polisi aramak istiyordum ki, miyavlama sesi ile dikkatlice sepete yaklaştım baktım sepette daha gözleri bile açılmamış üç tane minicik kedi yavrusu …Dedim: şu işe bak cami avlusuna insan yavruları bırakılıyor…Veterinerliğe de kedi, köpek yavrusu…Peki bu ikisi arasında   bir ilişki yok mudur?....    

       Boncuk gittikçe gelişmeye ve büyümeye başladı …Evin bir ferdi gibi oldu…İlçe sağlık ocağı ile İlçe Tarım Müdürlüğü arası iki kilometre kadar vardı…Her sabah hanımı oraya kadar götürüp iş yerine bıraktıktan sonra İlçe Tarım Müdürlüğüne geri dönerdi…İlk başlarda hizmetlinin paçalarından tutar benim odanın kapısına kadar getirirdi, hizmetli kapıyı açtıktan sonra bırakırdı…Daha sonraları hizmetli Harun ile anlaştıkları için hizmetli Harun’un paçasından tutmadan kapıyı açmasını beklerdi…Daha sonraları da hiç onlara  havlamadan kendisi kapıya kadar  geldiğini havlayarak haber verirdi… Odamda bir köşe de otururdu sessizce… Bende, bir şeyler ara sıra yemesi için veriyordum… Tuvaleti geldiğinde haber veriyordu kapıyı açıyordum gidip tuvaletini yaptıktan sonra  geliyordu…Boncuk nerede ise benimle birlikte mesai yapıyordu…Zamanla biz kimlere hizmet veriyoruz… O insanları tanımaya başladı…Polis ve askerin bizimle pek işi olmadığından, onlardan gelen olursa çok kızıyordu… Gittikçe boncuk insanlaşmaya ve işlerimize karışmaya başladı… Bazen ben evraklara daldığımda bir köylü odaya geldiğinde fark edemiyordum…Sanki müşteriye bak gibisinden birazda sertçe havlayarak beni uyarıyordu…Böyle işime karışmasından Boncuk’u terfi ettirdik …BONCUK oldu…Müdür BONCUK …

       Bir  gün bir  köylü kliniğe   kanadı kırık  bir kara  karga getirdi… Köyden gelirken bakmış karga uçamıyor, yakalamış … kargayı ne yaparsan yap…  iyi günler dedi  kargayı bırakıp  gitti…Karganın kanadı  gangren olmuş avcıların avlanma sıralarında yaralanmış olabileceğini teşhis ettim… Gereken  tıbbi müdahaleyi yaptım …Her gün yaranın pansumanını yaptıkça aramızda dostluk bağları oluştu…Eski iki katlı   bir yapının , alt katta Diş Kliniği vardı…Üst kat benim Veteriner Klinikti…Kliniğin merdivenleri dışarıdandı ve ön tarafında balkon vardı,,, Karga hep bu balkonda kalıyordu. Karga iyileştikçe hareketlenmeye başladı… Balkondan aşağıya kendini atıyor, merdivenlerden balkona çıkarak tekrar tekrar  aşağıya atlıyordu ama uçamıyordu… Bu hareketleri bir oyun gibi yapıyordu…Adını Çipur koydum…Artık herkes tanıyordu Çipur’u… kliniğin bahçesinde yeşillikte dolaşıyor , beslenip geliyordu…ÇİPUR’da insanlaşmıştı artık gel dediğimde geliyordu…Etrafımda dolaşıp duruyordu….Bir sokak kedisi ile arkadaş oldular…Kedi , aşağıdan miyavladığında hemen balkondan aşağıya atlıyordu…Çipur’a çok alışmıştık bir ara  kayboldu, bulamadım…Etrafta çocuklar vardı yemin ettiler  görmedik .dediler…Bir hafta aramadığım yer, sormadığım insan kalmadı…Sanki yer yarıldı, Çipur  yerin altına girdi...Aynı Çipur gibi  bir sabah uyanıp dışarı çıktığımda  sesime ses vermeyen Müdür Boncuk’ta kayıp olmuştu…

     İnsanın   sevgi duyduğu  bir şeyini   kayıp etmesi çok kötü…İnsan kendinde bir eksiklik hissediyor…Böyle durumlar her insanın başına geliyor ve aynı benim  yaşadığım duyguları yaşıyordur, her insan , kesinlikle ...Eğer yaşamıyorsa aşırı duyarsızlık içindedir o insan …Böylelerin insanlığından şüphe edilir…

     Kayıp, ölümden de zor…Babamızın ve annemizin vefatlarında isyan ediyordum bir türlü kabullenemiyordum, Zamanla  ölümün bir doğa kanunu olduğunu, görüyorsun ve kabulleniyorsun…Alışıyorsun, yüreğinin derinliklerinde onun sevgisi ile yaşamın olgunluğu içerisinde yeniden farklı bir duyarlıkla hayata bağlanıyorsun…

      Ya faili meçhule giden kayıp insanlar, onların yakınları, yüreğinde insanlık duygusunu hisseden insanlar…Ya tüm bir toplumun yaralanan vicdanları , yaşamı kabusa döndüren vahşeti anlatabilmek  zor…

      Tüm bunlara doğa kanunu, kader mi! deyip...kabullenip , kendimizi alıştıracak mıyız?…Demesi çok kolay…Gel de bunu 104 yaşındaki  Belfo anne’ye sor, oğlu Cemil Kırbayır , 8 Ekim 1980 yılında ,Göle’de gözaltına alınıyor, Kars Emniyet Müdürlüğüne  götürülüyor…Götürülüş o götürülüş ,bir daha haber alınamıyor.  Ve şimdi de , 31 yıl sonra: Zaman aşımına uğrayıp uğramadığı araştırılıyor ,medya’dan öğrendiğimize göre…Cemil Kırbayır’ın Berfo anası ve kardeşleri 31 yıldan bu tarafa canlarını arıyor…Peki bu ailenin dramlarını ve çektikleri acıları anlatabilecek bir dil var mı?... Cemil Kırbayır, gözetim altına alındığında yirmilerin üzerinde, anneciğinin yaşı 73 iken, Berfo  ana oğlunu evlendirmiş olsaydı torunları ile beraber doğanın kendisine bahşettiği bu ömrü mutluluk içinde geçirmiş olacaktı…Ama Berfo Ana ,31 yılda her gün öldü dirildi, gözleri hep kapı da, belki oğlu çıka gelir diye… bekledi durdu…Ağlamaktan, her geçen gün umudu tükendikçe göz yaşları zehir oldu, içine akıttı… Yine de  ömrü yettiği kadar bu  tükenmekte olan umudu acılarla son nefesine kadar yaşayacak  eğer  yaşam deniyorsa…Bu bir ana yüreği tüm umutları tüketmemeye çalışacak , bir daha oğlunu görebilmek  için… 

       Berfo Ana’nın oğlunun başına gelen sadece kayıplardan bir örnek…Ya gece yatağından alınıp gözaltına alınanlar evine gitmekte olanları kuytu  bir yerden alıp götürülenler, bir daha dönmeyenler kaç bin insan var acaba!...Ya  faili meçhul cinayetler …

        Kafkas Üniversietesi Veteriner Fakültesi Öğretim üyesi Prof.Dr.Savaş ÖZTÜRK ,    Berfo anaların  evlat acısıyla yaşamlarının dayanılmaz  izdıraplarını birazcık olsun dindirebilmek , bundan sonraki yaşamlarında evlatlarının güzel insanların gönüllerinde yaşadığını duyumsatmak adına yüreğinden gelen insanlık sevgisi duyarlılığı ve aydın  sorumluluğu bilinciyle yazıp bestelediği ve öğretim görevlisi eşi Sevgi ÖZTÜRK  ile birlikte seslendirdiği ‘Tomurcuk’ adlı albümleri ile toplumla paylaştıkları ‘Berfo ana ‘ parçası için 28 Kasım 2011 tarihli  BİRGÜN Gazetesine yaptıkları röportajlarında ;

       ‘Berfo’ eserimin ortaya çıkışında yaşadığım o yılların etkisi büyüktür. Berfo ana 12 Eylül’de yaşanan acıların en gerçek yüzüdür bence. Düşünün 31 yıldır oğlunu arayan bir kadın ve yaşı 104. Hangi vicdan bu acıyı yaşatabilir bir anaya. Oğlunu asıp cansız bedenini verselerdi, bu kadın bu kadar acı çekmeyecekti belki de. Vicdanı olan hangi yüreği dağlamaz bu trajedi. Berfo eserimde , Berfo Anay’la birlikte yolculuğa çıkıp , bir tomurcuk, bir umut yakalamak istedim. Düşündeki oğlunu bir yerlerde yaşatmak istedim, sancılandım günlerce ve hikayenin sonunda şu dizeler çıktı.’’Nerededir oğlun hangi kuytuda Berfo/ Yoksa bir güzelin yüreğinde mi?’’,Kısacası Berfo’yla 12 Eylül’ün yaktığı tüm anaların yüreklerinin ortak haykırışı olmaya çalıştım.’’ Söylemektedir Prof.Dr.Savaş ÖZTÜRK.

Sevgi ve Savaş  Öztürk’ün “Tomurcuk” adlı albümünde yer alan “Berfo” türküsünün sözleri şöyle: 
Hoyratça bir gündü o gün 
Halden bilmez bir gündü 
Yürekler dağlandı yandı 
Yanan közde düş kaldı 
 
Aradın onu serhat ilinde Berfo 
Türküsü dilinde resmi elinde 
 
Berfo…sen uzaklarda ağlayansın 
Berfo…sen acı türkü söyleyensin 
Berfo…sen oğula yanansın 
 
Acılar hep sende kaldı 
Ömrün bitmez gün saydı 
Nerdedir oğlun hangi kuytuda Berfo 
 
Yoksa bir güzelin yüreğinde mi? 
Gölede bir güzel yüreğinde mi? 
 
Eyy berfo 
Eyy uzak diyarların sabırlı kadını 
Yıldızlar nasılda azalıyor kayıp gecede 
Sen bir asır devirmiş ömrüne inat 
 
Boynu bükük gecenin içinde 
“ben anayım” deyip 
Kayıp giden yıldızını arıyorsun 
Kapın sürgüsüz, gözün uykusuz 
 
Bekliyorsun… 
Ne resmi düşüyor nasırlı ellerinden 
Ne gidişi yaşlı gözlerinden 
Eyy Berfo 
Sen oğula… 
 
Sen ağlayacak bir mezar taşına hasret 
Sokağı mesken tutuyorsun 
Çoğalttıkça çoğaltıyorsun 
Kayıp umutlarını…

       Ben burada bunları yapanları, yaptıranları yargılamayacağım. Elbette toplum vicdanında ve yapanların kendi vicdanlarında yargılanmaları olacaktır. Sadece kendisine insan denen insanoğlunun kendi yaşam dinamiğine karşı besleyebildiği vahşi duygularının, duyarsızlıklarının ve sorumsuzluklarının  kökenini  yorumlamaya çalışıyorum…

        İnsan olan her insan, bir şeyini kayıp edince; kendinde ve toplumda bir şeylerin eksildiği duygusunu yaşıyor ve bu duygu insanların ve toplumların yaşamında mutsuzluk, negatif enerji yaratıyor olmasına rağmen insanın kendisi kendi mutsuzluğunu neden yaratıyor? Bunu bilerek ve isteyerek mi yapıyor acaba ?...

       Ağa Sendi, Müdür Boncuk ve Çipur’un  akıbetleri konusunda bilgi vermek istiyorum:

       Ağa Sendi, kangal cinsi bir çoban  köpeğidir..Kangal köpeklerinin en tipik  özelliği özgür oluşlarıdır.Çok zeki  olan kangal köpekleri,insana sadık ve  itaatkar  fakat  fazla baskıya dayanamazlar, ancak kendi görev alanlarında verilen çobanlık görevini en iyi şekilde yaparlar.Ağa Sendi, bacanak ve baldıza çok bağlıydı.Komşu köylerinden bir tanıdıkları koyunları için bir süre Sendi’yi istemişler, onlarda kırmamış vermişler, zorla götürmüşler Sendi’yi..Bir hafta Sendi hiçbir şey yememiş ,zayıflamış nerede ise ölecek bir durumda getirip bacanağa teslim etmişler.Bir müddet  bacanaklara pas vermemiş neden  başkasına vermişler diye…Daha sonraları iyice iyileşti ve çok mutlu ,eski neşeli durumuna geldi. Bacanak bir hata daha yaptı bir başka tanıdığına verdi…gidiş o gidiş..Anlattıklarına göre çöplükten yediği zehirli bir yiyecekten ölmüş…

     Müdür Boncuk’u şehir içinde geceleri ışıklandırılan elektrik direği yanında ölü bulduk… Öldürülmüş olabileceği şüphelerimizi aynı yerde birkaç gün önce başka bir köpeğin elektrik kaçağından öldüğünü öğrenmemiz kuşkularımızı giderdi ise de ; yine burada Boncuğu ölüme götüren belediyenin  teknik ve çevre sağlığı gözetmeden sadece gösteriş olsun diye topluma bakış anlayışından ve sorumsuzluğundan kaynaklanan ihmalkarlığıdır…

      Çipur ‘u  da açıkta bulunan çöplükte can dostu sokak  kedisi ile birlikte   ölü bulduk…Ölüm nedeni yine zehirli gıda…

     Yaşadığımız yy. tüm olumsuzluklara ve karmaşıklığa rağmen    insanlığın    tüm  canlıların ve doğanın  kolektif yaşam haklarının korunduğu sömürüsüz toplum anlayışının    hukuk ve ahlak felsefesine   bilimsel  materyalist diyalektik düşünce bakış açısına    tüm toplumların  sahip olabilmesinin  mücadelesinin yüzyılı olması umuduyla…       

       Yaşadığımız yüzyılda insanlık kazansın …

     Veteriner Hekim Nurettin ÖZTÜRK

   vetheknurettinozturk@hotmail. com

     Ankara, 08.12.2011   

 Liberal ekonomik politikaların ülkemizde en acımasız ve insafsız uygulanışı sırasında 1995 yılında tüm Kars-Ardahan ve Iğdır   hayvan yetiştiricilerinin ve bölge halkının feryatlarına rağmen özelleştirme çerçevesinde bölgenin ekonomik can damarı olan ‘fiziki büyüklüğü 852.000 m² açık alan ve 55.000 m²  kapalı alana sahip 400 adet/günde büyükbaş ve 2500 adet/günde küçükbaş hayvan  kapasitesi ile Doğu  Anadolu Bölgesinin en büyük modern sınai tesislerinden ‘ Kars Et ve Balık Kurumu satıldı ve o zamanın hükümet yetkilileri dediler ki, bu tesis devlet için  bir kamburdur, bundan sonra tesis devletin denetiminde özel sektörde daha verimli   olacak bir şekilde çağdaş teknolojilerle donanımlı bir yapıya kavuşturulacak ve   bölgenin ekonomik kalkınmasına hizmet edecek …

       Aynı şekilde  Cumhuriyet idaresinin bölgeye  kazanımlarından anımsayabildiklerimden;

       Iğdır iplik fabrikası …

       Tuzluca kiremit fabrikası…

       Kağızman Tuz Fabrikası…

       Sarıkamış Ayakkabı Fabrikası…

       Kars Çimento fabrikası yabancılara…

       Kars Süt Fabrikası…

       Kars Yem Fabrikası…

       Kars Un Fabrikası  satıldı…

      Göle İnekhanesi 49 yıllığına kiraya verildi…

      Şimdi sırada düşük kapasitede çalışan Kars Şeker Fabrikası var…

     Bölgede önemli ölçüde iş istihdamı sağlayan bu fabrikaların çoğu atıl durumda…

       Bölgenin kaynaklarına dayalı  kurulan bu tesislerde özelleştirme sonunda yeni teknolojilerle donatıp çağa uyumlu hale getireceğim adı altında devletten düşük faizli uzun vadeli alınan krediler başka amaçlarla bölge dışında kullandılar ve çalışanları kapı dışı edilerek işsizler ordusuna dahil edilince  bölgeden göçler önlenemez bir durumda akın akın devam etti ve ediyor…

      Sonunda Kars satlığa çıkarıldı alan olmadı…

      Tüm bu satılan tesislerin yağma talanını  sağlayan , halkı üretimden  koparan ,yoksullaştıran , doğduğu topraklardan göçe zorlayan ,köleleştiren , sadaka  ekonomisine mahkum eden anlayış halk idaresine ve halkçı  demokratik Cumhuriyet idaresine karşı  emperyalist işbirlikçisi   bir avuç komprador kapitalistlerin neo-liberal ekonomik politikalarını yöneten iktidarlardır…

    Yeşil sermayenin neo- liberal sosyo-ekonomik politikası sosyal devlet anlayışını yok ederek halkı işbirlikçi  komprador kapitalistlerin sadaka ekonomisine mahkum  eder durumuna getirdiler…

    Ülkenin  sosyo-ekonomik politikası  küresel emperyalizmin  hükmü  altında  ve onun  neo-liberal ekseninde yürütülürken  AKP  iktidarının Tarım ve Hayvancılık Bakanı meslekdaşım  Sayın Mehmet  Mehti  Eker’in Bölgenin tarım ve hayvancılığını kalkındıracak Ardahan –Kars-Artvin Kalkınma Projesinin  açılışı ve tanıtımı için  gittiği Kars’ta ‘’ Kars Et ve Balık Kurumu talepleri var, Et ve Balık Kurumu Genel Müdürü de burada  kendisine talimat verdim ‘’ Söyleminde bulunurken  sosyal devletçi politik bir yaklaşımla yeniden satılmış olan Et ve Balık Kurumunun  millileştirilmesi veya sosyal devlet anlayışıyla  teşkilatının politikalarına rağmen yeni bir tesis  için şahşi bir  vaatte bulunuyorsa ve gereğini yapabilecek bir politik güç kendinde görebiliyorsa bölge halkını sevindirir ,takdirini kazanır ,yok eğer sadece durum  ve vaziyeti idareden ibaret ise beraberinde bulunan Kars’ın saygın ailelerinden AKP milletvekilleri  meslekdaşım  Sayın Prof. Dr. Yunus Kılıç ve Sayın Ahmet Arslan’ın  siyasi geleceklerini olumsuz etkiler düşüncesindeyim…

    Kars milletvekillerinin bölge için hizmet vermek istediklerinden ve yeteneklerinden  bir kuşkum yok ancak  ülkemizde uygulanan neo- liberal politikaların  toplumsal anlayış felsefesi onların belki düşünce eksenlerinde büyük bir barikat oluşturmaktadır…Onun için kesin yapamayacakları hizmetler için bir vaatte bulunmamalarını ve güç şartlarda yaşam mücadelesi veren halkımızı boşu boşuna umutlandırmamalarını tavsiye ederim…

    Veteriner Hekim Nurettin ÖZTÜRK

    vetheknurettin ozturk@hotmail.com

    Ankara,25.01.2012