Kelebekler neden lamba etrafında döner?!

Nenem derdi ki:

"Kelebekler melektir oğul, şeytanın kızına aşık olmuşlar..

Şeytanda:

Gidin bana ateşi getirin kızımı ateşi getireninize vereyim..

İşte o gün bugündür melekler şeytana ateşi götürmek için lambaların etrafında dönerler!"

Nenem meleklerin ışık taşıdığı nurlar içinde yatıyordur.

Eminim!

Işığı Washington'un prizine takılı partinin Genel Başkanı Cumhuriyet'ten önce Cumhuriyet kurmuş Kas'ın Cumhuriyet Meydanı'nda konuşacaktı..

Gidip orada durarak "Tek kişilik kalabalık" etmek istemedim!

Giden insanları seyrettim:

"Macun"u pencereye sürülen soğuk geçirmez tutkal bilen başka da bilmemiş, dişi sarı insanlar..

Ya çok giyinmekten..

Ya da; bir yerden buldukları, adımlarında ayaklarına bi saniye sonra gelip yapışan geniş eski ayakkabılı insanlar..

Ütü'yü sadece fabrika çıkışı görmüş dizi sırtından kambur pantolonlular..

Kirli şapkaları gözlerine çekip insanlar..

Ve ellerinde..

Bir öküz boynu gibi kalın, nasırlı ellerinde..

Işığı şeytan ülkesinin prizine takılı ampulün bayrakları..

Yüzlerinin çizgilerine, oyuklarına Kars Çayı’nı koysanız akacak derinlikteki kırışıklıkları..

Nasıl telaş içindeler..

Arkadan düşman geliyormuş gibi akıyor Cumhuriyet Meydanı'na!

"Kimsesizlerin kimsesi" Cumhuriyet'in Meydanı'nda Cumhuriyet yıkıcısını dinlemeye koşuyorlar!

…/

Tavuklar; "Kümesimizin yolunu iyi biliyor" diye Tilki'yi kendilerine "Bekçi" yapmaları gibi..

Serçelerin Şahin'i lider seçmeleri gibi..

Akan insan selinin içinde..

Birinin yaşamı, dinlemeye gittiği "Adam"ın yaşamına benziyor mu? diye bakındım..

En ucuzundan başladım:

Sıçtığı tuvalet dinlemeye gittiği adamın tuvaletine benziyor mu?

Yattığı yatak..

Yediği yemek..

İçtiği su..

Bindiği araba..

Oturduğu semt..

Kullandığı telefon..

Saat, yüzük, pantolon, kazak, ayakkabısında kullandığı boya..

Bayramdan bayrama dişine takılan eti saman çöpü ile çıkaran adamın dinlemeye gittiği adamın kullandığı kürdan ile arasında gökdelen ile gecekondu gibi bir fark  da var!

Şu son zamanlarda televizyonlarda yoğun izlenen bir dizi var:

"Öyle bir geçer zaman ki"

Evin asi çocuğu Mete, babasının zulmü karşınında eğilen annesine polisten kaçarken bağırıyor:

"Eğilme anne, eğilme, dik dur, dik durrr"

Anne irkiliyor ve dikelip abideleşiyor, kızlarına sarılıyor..

Ben Mete'nin çığlıklarını duyduğum halde başımı eğdim..

Küçüldüm, utandım, nokta kadar oldum.

Başbakan'ın geçeceği "Ordu Caddesi" nden arabalar çekicilere yükleni yordu..

Yollar "Biraz sonra bal sürülecek" gibi temizleniyordu..

Gireceği otel'den insanlar dışarı dökülüyordu..

Başbakan'ın birazdan gireceği İl Binası polislerce şeritleniyor, kordon altına alınıyordu..

Ve Başbakan İl Binası'ndayken..

İçeride çok vahim bir cinayet işlenmiş gibi..

Kimse yaklaştırılmıyor, sanki deliller karartılmasın uygulaması yapılı yordu..

Peki bu Başbakan kimden korkuyordu:

Bulgur, pirinç, dumanı bol, ısısı az kömür dağıttığı ağzı, dişi fırça görmemiş halktan mı?

Üstünü başını tandıra doldursan dumanı çıkmayacak köylüden mi ?

Düşmanına bile atımlık barutu olmayan yoksuldan mı?

Polis bir cinayeti çözerken ilk aradığı cevap şudur:

"Ölen adam kimin canını yakmıştı, kime zulmetmişti?!"

Yani "Hasım" kimi yaratmıştı?

Mesele anlaşıldıysa..

Son söz şudur:

Ey zavallı melekler, şu lambanın etrafında dönmekten vazgeçin

Şeytana götüreceğiniz bir ışık orada yoktur..

Işığı çalan kelebeğe de şeytanın verecek kızı yoktur!