• BIST 82.300
  • Altın 148,344
  • Dolar 3,8298
  • Euro 4,0711
  • Kars -15 °C
  • Ardahan -9 °C
  • Iğdır -7 °C

Nerede O Eski Masum Çocukluğumuz...!

Volkan AYDIN

Eskiden herkes Mutluydu…. Dostluklar çoktu, arkadaşlıklar çoktu,medeniyet çoktu; ne olduysa teknolojinin gelmesiyle herşey alt üst oldu. Artık kimse kimseyle konuşmaz, birlik ve beraberlik zinciri bozulmuş bir hal alıverdi. Düşünsenize eskiden evde bir muhabbet dönerdi şimdi ise herkes teknolojiyle atılımlar peşinde. Ne olacak diye düşünüyorum ama maalesef bir şey olacağı da yok. Bizim çocuklarımıza acıyorum artık eğlenceleri sanal bir kutu başka birşey deği.l Onlar top, saklambaç nedir bilemeyecek. Onlar körebeyi bilemeyecek,al satarım oyunundaki heyecanı göremeyecek,bu nasıl bir İdeoloji hala anlamış değilim. Tamam bizim zamanımızda da teknoloji vardı fakat bu insanlığı bu kadar alaşağı etmemişti. Biz teknolojiyi hep ödev kutusu olarak görürken şimdiki çocuklar hayatın vazgeçilmez oyuncağı olarak görüyor.

Düşünsenize artık sadece oyun değil,sanal ortamlardan tüm konuları paylaşıyor ve bu paylaşımlar sadece teknolojinin içinde kalıyor. Artık çamaşır makineleri masum çocukların çamurlarını temizlemiyor ve annelerimiz artık çocuklarını sokaklarda aramıyor sanal kutular çocuklarımızı rahat bırakmıyor. Ne kadar acı ve ne kadar elemverici bir durum. Onlar mutluluğun tam olarak ne anlama geldiğini öğrenemiyor ve artık arkadaşlarıyla İlgili hatırları da yok. Onlar; diğer nesillere ne bırakabilecekleri bir hatıraları, ne de masum koşuşturmaları… Gerçekten acıyorum halimize teknolojinin kölesi olduk. Bakallarımız artık çocukların üstü başı çamur içinde top almalarını bekleyemiyor herkes batı düşüncesine kapılmış gidiyor. Artık Ülkemize kimse özenmiyor. Ne bayramlarda el öpen heyecanlı çocuklar var ne bayram sabahı susmayan zil. Artık çocuklarımız şeker toplamaya bile çıkmıyor. Hayat git gide basitleşiyor. Onların düşüncesiyle Batıda yenilikler varsa var; yoksa ülkemizdeki yenilikler kimsenin umurunda değil .Ne kışın tadı var ne yazın. Ne kardan adamlarımız kaldı ne de ağaçlarda sallanacak çocuklarımız.Herkesin

elinde sanal bir kutu bakalım sonumuz ne olacak. Artık sokaklarda gülümseyen masum melekler koşmayacak mı? Artık birbirini ailelerine şikayet eden çocuklarımız olmayacak mı? Nereden nereye hala anlamış değilim. Kim bilebilirdi ki teknoloji gelişecek ve tüm gerçekler bitecek diye. Artık onlara da kızmıyorum. Biz de öyle olduk; tüm işlerimizi sanaldan yapıyoruz, tüm araştırmalarımızı sanaldan hallediyoruz. Kütüphanelere giden yok, rutubetle dolmuş kütüphaneler. Zamanında sıraya girip almaya çalıştığımız kitapların artık yaprakları bile açılmıyor. Gürültü yapmayalım diye uyaran memur amca da yok. Önlüklerin yakalığını kenara atıp top koşuşturan çocuklar da…Sokak lambaları artık boşuna yanıyor. Sanki kışların da bir tadı kalmamış. Artık kızakları alıp yokuştan aşağıya kayarak gelen kimse de yok. Buralarda kaymayın düşüp bir gün öleceğiz diyen amcalar da. Misket satan Kasım Abi’de mutsuz artık sabahları bakkalını açsın da misket alalım diye heyecanlanan çocukları göremiyor.

Bir zamanlar herkesin sevdiği ders beden eğitimi iken şimdi bilgisayar dersi olmuş. Halk Oyunları dersinde ne hoplardık; halay çekemeyenleri aramızda saklardık ki hocamız görüp kızmasın.Okulun bahçesinde top oynarken kırılan cam parçalarını saklardık sanki kırıldığı anlaşılmayacakmış gibi. Hiç bir zaman birbirimizi satmazdık. Suç oldu mu hep birlikte giderdik Müdür odasına. Müdür Bey kızsa da aslında gurur duyardı bizimle. Kışları kar topu savaşlarına çıkar kimse derse girmek istemezdi. Hava o kadar soğuktu ki ellerimiz mosmor olurdu ama eğlencenin büyüsünde kaldığımız için hissetmez hasta olma ihtimalini düşünmezdi. Gün bitsin istemezdik hey gidi günler hey dercesine bakıyorum artık iyiki de bizim zamanımızda teknoloji ilermemişti yoksa ne yapardık düşünemiyorum bile 23 Nisanlarımız vardı bizim, bazılarımız hocayı oyalardık, bazılarımız kaçar meşrubat alırlardı. Yürüyüş zamanı öyle bir ayaklarımızı vurur öyle bir dik yürürdük ki sanki güzel yürüdüğümüz zaman komutanlar çağırıp tebrik edecek sanırdık bir simit alırdık dörde bölerdik para konusu yoktu aramızda kimin parası varsa getirir koyardı ortaya hep birlikte yerdik güzeldi o zamanlar gerçek arkadaşlıklar da o zamandı.Kimse menfaat nedir bilmezdi arkadaş kayırmaca da yoktu. Birimizin annesi kızdığı zaman hep birlikte gidip özür dilerdik ki kızmasın affetsin diye bir arkadaşımız dışarı çıkmadığı zaman hep birlikte izin almaya giderdik. Bazen arkadaşımızın anneleri kızardı bize evinize gidin hiç ders çalışmıyorsunuz; tembel öğrenci olacaksınız deseler de biz aldırmazdık oyun oynamayı kim bıraktırabilirdi ki bize .

İnsanın anısı oldukça yaşamaktan zevk alıyormuş derlerdi büyüklerimiz anlamazdık ne demek istiyorlar diye meğerse haklılarmış. Peki gelecek nesil ne yapacak, acaba anıları olacak mı, hatıraları olacak mı onları kovalayan teyzeler artık olmayacak mı gerçekten? Üzülüyorum onlara belki her istedikleri alınacak belki en güzel elbiseleri giyecekler ama onların bizim kadar yüzü gülmeyecek …!

Bu yazı toplam 3776 defa okunmuştur.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2005 Kars Manşet | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0474 212 47 51 / 3 Hat 0545 325 81 44 / Reklam ve Haber İletişim harmankayagrup@gmail.com Faks : 04742124751