Tarihin kapıyı kırdığı an!..

Çoğu zaman böyle olur..

Tarihte şans gibidir!

Bazen şehrimizden, semtimizden sokağımızdan geçer.

Antep’li Karayılan, Karayılan olmadan önce miskin bir marabaydı..

Urfalı Nazif atını şaha kaldırmadan, bir köylüydü.

Onlar fitilini ateşlemeseydi bu kentlerin..

Ne Antep Gazi olurdu..

Ne Urfa Şanlı?

Tarih bu kez Kars’tan geçiyordu!

Hem de hiç acelesi yoktu..

Ne atını dört nala sürüyordu..

Ne arabasını vitesten boşaltmıştı..

Atını “Sukapı” tepesine zincirlemiş..

Arabasını da..

Nevzat Bozkuş’un evinin önüne park etmişti!.

Ve üstelik Tarih ve şans kol kolaydılar..

Her ikisi de..

Belediye Başkanı Bozkuş’un kapısını çalmıyor, kırıyorlardı!

“Gel seni kütüğümüze, sayfamıza geçirelim” diye tepinip kapıyı yıkıyorlardı!

Sözün memmedalısı şu:

Başbakan kanun değil, kanun uygulayıcı hiç değil!.

Söyledi geçti bu lafı..

“Ben bu Anıtı yıktırmıyorum!”

Bu suça ortak olmuyorum

İsterseniz de, istifaya hazırım!”

İşte!

Tarih burada göbeğinden bir sayfa açıp büyük puntolarla sayfanın en başına yazacaktı bu ismi!

Ve..

Değil Türkiye, Dünya da sanatın şöyle yüzüne bakmış geçmiş tüm insanlık bu sayfanın önünde düğme ilikleyip, şapka çıkararak geçecekti!..

Ve Nevzat Bozkuş adı sadece kendi ilinde değil.. Bundan sonraki tüm Belediyelerin Meclis Kararı ile illerde caddelere, sokaklara verilecekti!..

Bu milletin damarlarına aynı kalpten kan pompalanmıyor mu?

Kendi özlemini, arzusunu, hülyasını gerçekleştirenleri..

Kalbine nakşetmiyor mu?

Şafakların türküsünü yazan..

Anasının saçlarına düşmüş yıldızı Nevzat’tan önce gören..

Ve bir sabah kapısını açtığında acılarını süpüren..

Nevzat’ın “Ağlama Anam” dediği anasından önce ağlayan hepimizin anası değil miydi?

Ve daha sonra Ana rahmine düşmeden çocuğuna “Nevzat” adını veren bizim babalarımız değil miydi?

Ama o Nevzat “Çelik” gibi durmayıp, teneke gibi bükülünce..

Nevzat Çelik’in anasından önce ağlayan analar “yazık ettiklerini” düşündüler.

Nevzat.. Koç’lara, Sabancılara reklam metnini yazınca..

Şafak Türküsü.. şafak serçeleri ile uçup gitti!..

Yani tarih yazdığını silmesini de biliyor.. not tutmasını da!..

Mesela ben Nevzat Bozkuş’un Faruk Yüzbaşı olmasını bekledim..

Yüzyirmi gün bekledim..

“Yapar” dedim..

“Elini atar” dedim.

Atmadı!..

Ama Tarih Faruk Yüzbaşıyı atamadı, atmadı.

Tam tersine her geçen gün adı gölgelendi..

Süslendi..

Yaldızlandı..

Büyüdü..

Faruk yüzbaşı..

Damat Ferit’in yani Vahdettin’in Yüzbaşısı!

Vahdettin İngilizlerle anlaşmış..

Anlaşma imzalamış:

“Bir Türk askeri rütbesine bakılmaksızın ve sizinkilerin rütbesine bakmaksızın, gördüğü yerde saygısını ifade edecek ve selam duracak!”

Faruk Yüzbaşı Beyoğlu’nda selam vermediği bir İngiliz Çavuşunun şikayeti üzerine Damat Ferit’in bir paşasının huzurundadır:

Paşa:

“Faruk Yüzbaşım bir İngiliz Çavuşuna selam vermemişsin!”

Faruk Yüzbaşı:

“Paşa, bizde gelenek, üstler altlarına selam vermezler”

Paşa:

“Yani sen görmedin, unuttun, daldın galiba git özür dile selam ver!

Faruk Yüzbaşı:

“Gördüm, dalgın değildim, unutmadım”

Paşa:

“Gitmeyecek misin!”

Faruk Yüzbaşı:

“Hayır!”

Paşa:

“Bana karşı geliyorsun Yüzbaşı!”

Faruk Yüzbaşı elini omuzuna atıp üç yıldızın üçünü birlik Paşa’nın masasına vurur:

“Artık bana emredemezsin!”

Ve Faruk Yüzbaşı Anadolu’ya Kurtuluş Ordusu’na katılanların fişeği olmuştur!

Ardı ardına rütbeler teslim edilmeden firari geçişler başlamış komutanlar körfezden Anadolu’ya geçmiştir!

Ve dünya mazlum milletlerin tarihinin ilk paragrafı böyle başlamıştır!

Tarih Nevzat Bozkuş’un kapısını kırıp:

“Gel seni Dünya Belediyeler Birliği Başkanı yapalım,

Adını çağdaş, uygar, medeni tüm illerin sokağına, caddesine, köyüne verelim..

İnsanlık Anıtı’nın yanına Anıtını dikelim”

Sesini, çığlığını, çağrısını duymadı!

Ve hak ettiğimiz “Gazi Kars”

Kahramankars’ın gölgesinde kalacaktı!..

Olmadı.

Tarih geldiği şehrimize başka”şey” ler yazarak geçti..

Yazdığı sayfanın rengi siyaha çalan griydi..