Her ay 6-7 bin lira doğal gaz parası ödemeye mecbur muyuz?
Yollar yüzünden arabamızın alt takımını ayda bir değiştirmeye mecbur muyuz?
500-600 lira verip arabayı yıkattıktan bir saat sonra üstünde bir karış toz görmeye mecbur muyuz?
O tozu solumaya mecbur muyuz?
Yediğimiz yemeğe kadar giren o tozla yaşamaya mecbur muyuz? Domatesi 200 liraya salatalığı 300 liraya almak zorunda bırakılmaya mecbur muyuz?
Ailemizi, dostlarımızı alıp bir nefes almak için Dere İçi gibi yakın bir yer dururken Sarıkamış’a, Susuz’a, Selim’e gitmeye mecbur muyuz?
Bu şehirde ailelerin rahatça gidip vakit geçirebileceği bir alanın olmamasına mecbur muyuz?
Beş dakikalık bir iş için bankaya ya da bir kuruma girerken, ikinci sıraya geçtik diye astronomik cezalar ödemeye mecbur muyuz?
Aslında mesele sadece saydıklarımız değil. Mesele, bu şehirde biriken ve artık sıradanlaşan tüm olumsuzluklara alışmak zorunda bırakılmamız. Her gün biraz daha zorlaşan hayat şartlarına sessiz kalmaya mecbur muyuz? Görmezden gelmeye, kabullenmeye, “burası böyle” demeye mecbur muyuz?
Bir şehir sadece binalardan, yollardan, soğuktan ibaret değildir. Bir şehir, içinde yaşayan insanların sabrıyla, umuduyla, beklentisiyle ayakta durur. Ama sabır da bir yere kadardır. İnsan, yaşadığı yerde nefes almak ister; huzur ister, kolaylık ister. Her gün mücadele etmek zorunda kalmadan yaşamak ister. Bunu istemek çok mu?
Zor şartlara alışmak başka, onları kabullenmek başka. Biz alıştık diye bu düzenin doğru olduğunu söylemeye mecbur muyuz? Eksikleri dile getirmemek, sorunları konuşmamak, çözüm istememek zorunda mıyız?
Aslına bakarsanız, biz adam gibi yaşamaya mecburuz, devlet de bizi adam gibi yaşatmaya mecbur!
Belki de asıl soru şu:
Daha iyisini istemeye, daha yaşanabilir bir şehir talep etmeye mecbur muyuz, yoksa buna hakkımız mı var?
Cevap aslında çok net.
Mecbur değiliz.